مائده های زمینی

!من و دل

شرح پريشاني

دوستان شرح پريشاني من گوش كنيد
داستان غم پنهاني من گوش كنيد
قصه‌ي بي سروساماني من گوش كنيد
گفت و گوي من و حيراني من گوش كنيد

شرح اين قصه‌ي جانسوز نگفتن تا كي؟
سوختم، سوختم اين راز نهفتن تا كي؟

روزگاري من و دل ساكن كويي بوديم
ساكن كوي بت عربده جويي بوديم
عقل ودين باخته ديوانه‌ي رويي بوديم
بسته‌‌ي سلسله‌ي سلسله مويي بوديم

كس در آن حلقه به غيراز من و دل بند نبود
يك گرفتار از اين جمله كه هستند نبود

نرگس غمزه زنش اين همه بيمار نداشت
سنبل پر شكنش هيچ گرفتار نداشت
اين همه مشتري و گرمي بازار نداشت
يوسفي بود، ولي هيچ خريدار نداشت

اول آن كس كه خريدار شدش من بودم
باعث گرمي بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او
داد رسوايي من شهرت زيبايي او
بس كه دادم همه جا شرح دلارايي او
شهر پر گشت ز غوغاي تماشايي او

اين زمان عاشق سر گشته فراوان دارد
كي سر برگ من بي سر و سامان دارد

چاره اينست و ندارم به از اين راي دگر
كه دهم جاي دگر دل به دل آراي دگر
چشم خود فرش كنم زير كف پاي دگر
بر كف پاي دگر بوسه زنم جاي دگر

بعد از اين راي من اينست و همين خواهد بود
من بر اين هستم و البته چنين خواهد بود

پيش او يار نو و يار كهن هردو يكي‌ست
حرمت مدعي و حرمت من هردو يكي‌ست
قول زاغ و غزل مرغ چمن هردو يكي‌ست
نغمه‌ي بلبل و غوغاي زغن هر دو يكي‌ست

اين ندانسته كه قدر همه يكسان نبود
زاغ را مرتبه‌ي مرغ خوش الحان نبود

چون چنين است پي كار دگر باشم به
چند روزي پي دلدار دگر باشم به
عندليب گل رخسار دگر باشم به
مرغ خوش نغمه‌ي گلزار دگر باشم به

نوگلي كو كه شوم بلبل دستان سازش
سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آن كه بر جانم از او دم به دم آزاري هست
مي‌توان يافت كه بر دل ز منش باري هست
از من و بندگي من اگرش عاري هست
بفروشد كه به هر گوشه خريداري هست

به وفاداري من نيست در اين شهر كسي
بنده‌اي همچو مرا هست خريدار بسي

مدتي در ره عشق تو دويديم بس است
راه صد باديه‌ي درد بريديم بس است
قدم از راه طلب باز كشيديم بس است
اول و آخر اين مرحله ديديم بس است

بعد از اين ما و سر كوي دل آراي دگر
با غزالي به غزلخواني و غوغاي دگر

گرچه از خاطر وحشي هوس روي تو رفت
وز دلش آرزوي قامت دلجوي تو رفت
شد دل آزرده و آزرده دل از كوي تو رفت
با دل پر گله از ناخوشي خوي تو رفت

حاش لله كه وفاي تو فراموش كند
سخن مصلحت آميز كسان گوش كند

- وحشی بافقی-

|+| نوشته شده توسط شهره در شنبه 31 تیر1385 و ساعت 7:23 قبل از ظهر |

... دنيا دو روز است

قسم به خورشید و تابش زرینش؛

قسم به ماه و شكوه عاشقانه‌اش؛

قسم به آسمان و رواق بلندش؛

و قسم به زندگي و آنچه در آنست، از شيريني و تلخي دلپذيرش،

كه هر كه نفس خويش را مهار كرد، به يقين پيروز خواهد بود

و هر كه آنرا به پليدي بيالايد، زيانكار خواهد شد.

بدانيد كه تا سخن را نگفتي دربند توست و چون گفتي، تو در بند آني؛

كه زبان عاقل پشت قلبش است و دل نادان، پشت زبانش.

دانش بهتر از ثروت است؛ دانش تو را مي‌پايد و تو ثروت را مي پايي.

در چهره شاد باشيد و در قلب غمگين، كه اندوه را جز خود، كسي از قلبتان نخواهد زدود.

راههاي نرفته را برويد تا انديشه‌هايي نو بيافرينيد، كه رفتن راههاي رفته خسته‌تان مي‌كند.

آرام باشيد كه تندخويي ديوانگي است، زيرا تندخو پشيمان شود و اگر نشد، اصرار بر ديوانگي است.

در نيكي به مردم نه دست خود را محكم بسته داريد و نه بسيار باز و گشاده، كه هر كدام كنيد،

بر نكوهش و حسرت بنشينيد.

آزادي را بنگريد كه چگونه رها، بر بلنداي كوهها و تپه‌ها به پرواز درمي آيد و بي‌آنكه خود را

اسير لحظه‌ها كند، در دامنه‌ي كوهها و كشتزارها دانه برمي‌گيرد.

پس آزاد باشيد و آنرا بجوييد حتي اگر در اسارت مرگ باشيد، كه آزادي جولانگاه روح است؛

و درختان تنومند بلوط و صنوبر، و نه در سايه‌ي هم كه جدا از هم مي‌رويند.

روزگار دو روز است: روزي به سود تو و روزي به زيان تو.

روزي كه به سود تو بود گردنكشي نكن و چون به زيان تو شد شكيبا باش

و بدان همين دو روزه‌ي دنيا افسون و افسوسي بيش نيست.

مرگ پيام آور، جبران خليل جبران

|+| نوشته شده توسط شهره در شنبه 10 تیر1385 و ساعت 1:30 بعد از ظهر |